No więc jedziemy w stronę Morza Martwego. W połowie drogi mimo, że wciąż pokonujemy góry nawigacja zaczyna wskazywać wartości minusowe wysokości npm. No ale przecież jedziemy do najniżej położonego miejsca na ziemi (-418 m npm.)
O tej porze roku jest tu całkiem znośnie. Powietrze w tym rowie tektonicznym ma podobno o 10% wyższą zawartość tlenu, jest pozbawione wszelkich pyłków roślinnych i innych alergenów, ciśnienie powietrza jest najwyższe na ziemi. Kąpiel w morzu jest rzeczywiście niezwykłym doświadczeniem. Woda o zasoleniu 30-krotnie wyższym niż w Morzu Śródziemnym osadza sól na przybrzeżnych kamieniach, które wyglądają jak olbrzymie pączki w lukrze. Po zejściu stromym nabrzeżem i nieporadnym wgramoleniu się na bosaka po ostrym osadzie solnym do wody czujemy się dziwnie. Woda jest b. ciepła i wydaje się... lepka, oleista. Pływać normalnie na brzuchu się w niej nie da, bo wypór skutkuje dziwną pozycją ciała, a mega słona woda na ustach przyprawia niemal o torsje. Dostanie się choć kropli wody do oczu kończy zabawę (co zaobserwowaliśmy u innych) i zmusza do natychmiastowego wyjścia z wody. Nie próbujemy więc pływać, tylko leżymy na plecach i faktycznie jest to przekomiczne. Można bez wysiłku unosić się na wodzie nawet w pozycji półsiedzącej. Gdyby miało to jakiś sens, rzeczywiście można by tam na wodzie czytać gazetę. Po pewnym czasie sól zaczyna jednak drażnić skórę, ciepła, oleista woda niespecjalnie przynosi ochłodę, więc kończymy zabawę i po opłukaniu się słodką wodą ruszamy dalej.
Ruszamy w okolice zwane Pustynią Judzką lub Górami Judzkimi. Niezdecydowanie co do nazwy jest zrozumiałe, gdy się już tam jest. Dookoła mamy a to coś na kształt kamienistej hamady, a to przedgórzy marokańskiego Atlasu Mniejszego. Niby jesteśmy w górach, ale poniżej poziomu morza... Jest tu sporo szlaków off-roadowych. Na te oznaczone "4x4" jednak nie wjeżdżamy z powodu zbyt małego prześwitu (a jednak trzeba było wziąć tucsona), ale na pozostałych szutrowych trasach też mamy offroad na całego i przede wszystkim świetne widoki.
Po drodze zwiedzamy Mar Saba - nastarszy działający bez przerwy monastyr na świecie założony w 485 r. przez św. Sabę z Kapadocji. Monastyr jest częściowo wykuty w skale, częściowo nabudowany na ścianie przełomu rzecznego.
Po zwiedzeniu monastyru (mieszka w nich obecnie ok. 13 mnichów, którzy za jakiś datek oprowadzają po wnętrzach) postanawiamy przeprawić się jakoś na drugą stronę przełomu i znaleźć się naprzeciwko monastyru. Plan zakładał nocleg w tym miejscu i sesję zdjęciową monastyru w pełnej krasie w zachodzącym słońcu. W celu przeprawy na drugą stronę musieliśmy nadłożyć trochę drogi, ale przecież nigdzie się nam nie spieszyło, a widoki dookoła były piękne.
Kilkadziesiąt kilometrów jazdy takimi szutrami...
... dookoła żywej duszy, żadnych samochodów, ludzi... I w końcu jest! Powoli wyłania się monastyr - jesteśmy prawie u celu
Podjeżdżamy jeszcze bliżej. Pyrka robi zdjęcia, ja robię zdjęcia Pyrce robiącemu zdjęcia...
... i dołkadnie w tym momencie uwiecznionym na powyższym zdjęciu nasze dwa smartfony zostawione w samochodzie zaparkowanym nieopodal zmieniają właściciela. Ich nowym szczęśliwym posiadaczem jest palestyński przybłęda, który wziął się na tym odudziu (?!) nie wiadomo skąd i którego w osłupieniu obserwujemy, jak rączo uciekając, znika nam z oczu za trzecim pagórkiem
![Confused :?](./images/smilies/icon_confused.gif)
Nawet nie próbowaliśmy go gonić... On tu jest najwyraźniej u siebie "w robocie", wie którędy i dokąd uciekać... A może taki był plan, żebyśmy się teraz oddalili od auta? Nie wiadomo... Wiadomo było natomiast, że nie jest to miejsce na nocleg. Po pierwsze trzeba zjechać do "cywilizacji" i poblokować co się da, po drugie miejscówka jakoś nagle straciła urok...
C.D.N.